BEREISJIET (Genesis) � HOOFDSTUK  19

19. ¹De twee engelen kwamen �s avonds in Sedom aan, terwijl Lot in de poort van Sedom zat; toen Lot hen zag stond hij op en ging hen tegemoet en hij boog met zijn gezicht naar de aarde. ²En hij zei: �Zie toch, mijne heren, komt u toch naar het huis van uw dienaar en overnacht en wast uw voeten en dan staat u vroeg op en vervolgt u uw weg�, maar zij zeiden: �Nee, want wij zullen op straat overnachten.� ³Toen hij echter sterk bij hen aandrong, keerden zij zich naar hem om en kwamen naar zijn huis en hij bereidde hun een maaltijd en hij bakte matsot en zij aten. ⁴Zij waren nog niet gaan rusten, of de mannen uit de stad, de mannen van Sedom, omsingelden het huis, van jong tot oud, het gehele volk uit alle hoeken. ⁵Zij riepen naar Lot en zeiden tegen hem: �Waar zijn die mannen die van avond naar jouw huis zijn gekomen? Breng ze naar ons naar buiten opdat wij met hen gemeenschap hebben.� ⁶Lot ging nu naar buiten, naar hen toe aan de ingang en sloot de deur achter zich. ⁷En hij zei: �Mijn broeders, doe toch geen kwaad. ⁸Ik heb hier nog twee dochters, die nog met niemand gemeenschap hebben gehad, laat mij die voor jullie naar buiten brengen, en doet met hen naar jullie goeddunken; maar doe deze mannen niets, want daarvoor kwamen zij schuilen onder mijn dak.� ⁹Maar zij zeiden: �Trek u terug�, en zij zeiden: �Deze ene hier is gekomen om hier tijdelijk te verblijven, en die zal ons terecht wijzen? Nu zullen wij jou nog meer kwaad doen dan hen� en zij duwden sterk tegen de man, tegen Lot, en zij kwamen dichterbij om de deur open te bre�ken. ¹⁰Toen strekten de mannen hun hand uit en brachten Lot bij hen naar binnen en zij sloten de deur. ¹¹En de mensen die voor de ingang van het huis stonden sloegen zij met blindheid, van klein tot groot zodat zij de ingang niet konden vinden. ¹²Toen zeiden de mannen tegen Lot: �Wie heb je hier nog meer? Een schoonzoon en je zonen en je dochters en allen die je hier in de stad hebt, breng hen buiten de plaats. ¹³Want wij vernielen deze plaats,  omdat het geweeklaag tot Hasjem groot is geworden, en Hasjem heeft ons gezonden om haar te vernietigen.� ¹⁴Hierop ging Lot naar buiten en sprak met zijn schoonzonen, [en met] de verloofden van zijn dochters^[1], en hij zei: �Kom op, verlaat deze plaats, want Hasjem vernietigt deze stad,� maar het was in de ogen van zijn schoonzonen alsof hij schertste. ¹⁵Zodra de dageraad was aangebroken drongen de engelen bij Lot aan, door te zeggen: �Sta op, neem je vrouw en je twee dochters die zich hier bevinden, opdat je niet zult ten onder gaan met de misdaad van de stad.� ¹⁶Maar hij aarzelde nog en toen pakten de mannen zijn hand en de hand van zijn vrouw en de hand van zijn twee dochters, wegens Hasjem�s medelijden, en zij voerden hem naar buiten en lieten hem achter buiten de stad. ¹⁷Toen zij hen naar buiten hadden gebracht zeiden zij: �Red je leven, kijk niet om en blijf niet staan in de gehele vlakte, red je naar de bergen opdat je niet vernietigd wordt.� ¹⁸Maar Lot zei �Ach, nee toch, mijn Heer, ¹⁹Zie toch, Uw dienaar heeft gunst gevonden in Uw ogen en Uw goedgunstigheid, die U mij bewezen heeft, was groot door mij te laten leven, maar ik kan niet naar het gebergte ontsnappen, opdat het onheil mij niet te pakken krijgt en ik sterf. ²⁰Maar zie, deze stad hier is dichtbij om daar naar toe te vluchten, en zij is klein; laat mij toch daarheen ontsnappen, ze is toch maar klein en dan zal ik in leven blijven.� ²¹En hij antwoordde hem: �Wel, ook hierin zal ik u ter wille zijn door de stad, waarover u gesproken heeft, niet te verwoesten. ²²Vlug, ontsnap daarheen, want ik kan niets doen totdat u daar bent gekomen. Daarom noemt men die stad Tso�ar - Klein.

²³De zon was al opgekomen boven de aarde, toen Lot in Tso�ar aankwam. ²⁴Nu liet Hasjem het zwavel en vuur regenen op Sedom en op �Amora, van Hasjem vanuit de hemel. ²⁵Hij keerde deze steden om en de hele vlakte en al de bewoners van de steden en de gewassen van de aarde. ²⁶Zijn vrouw keek om en toen werd zij een zoutpilaar.

²⁷Avraham was �s ochtends vroeg naar de plaats gegaan, waar hij had gestaan voor Hasjem. ²⁸Hij keek naar de kant van Sedom en �Amora en over de hele vlakte, en hij zag hoe rook opsteeg uit de aarde als de rook van een kalkoven. ²⁹En terwijl God de steden van de vlakte verwoestte, herinnerde God zich Avraham en Hij redde Lot van de ondergang, toen Hij de steden, waarin Lot gewoond had, verwoestte. ³⁰Lot trok op uit Tso�ar en vestigde zich in het gebergte met zijn twee dochters, want hij was bang om in Tso�ar te blijven wonen, en hij ging in een grot wonen, hij en zijn twee dochters. ³¹Toen zei de oudste tegen de jongste: �Onze vader is oud en er is geen man meer over op aarde die bij ons kan komen zoals de gewoonte is op de hele wereld. ³²Laten wij onze vader wijn te drinken geven en bij hem gaan liggen zodat wij het zaad van onze vader tot leven brengen. ³³Dus gaven zij hun vader die avond wijn te drinken en de oudste kwam en lag bij haar vader en hij merkte niets van haar liggen, noch van haar opstaan. ³⁴En het was de volgende dag dat de oudste tegen de jongste zei: �Zie, gister-avond heb ik bij mijn vader gelegen, laten wij hem ook vanavond wijn te drinken geven en dan ga jij bij hem liggen en zo zullen wij het zaad van onze vader tot leven brengen. ³⁵En zij gaven hun vader ook die avond wijn te drinken en daarop stond de jongste op en ging bij hem liggen en hij merkte niets van haar liggen, noch van haar opstaan. ³⁶Zo werden de beide dochters van Lot zwanger van hun vader. ³⁷De oudste kreeg een zoon en zij noemde hem Moav; hij is de stamvader van Moav tot vandaag. ³⁸En ook de jongste kreeg een zoon en zij noemde hem Ben-�Ammi; hij is de stamvader van �Ammon, tot vandaag.

Copyright � 2004 by
Zwi (H) Goldberg � [email protected]

All rights reserved.
No part of this publication may be reproduces, stored in a retrievalsystem or transmitted, in any form or by
any means, electronic, mechanical, photocpying, recording or otherwise, without prior permission in writing
from the copyright holder